Wytwarzanie energii
Inna metoda wytwarzania ujemnej energii wymaga geometrycznego ograniczenia przestrzeni. W 1948 roku holenderski fizyk Hendrik B. G. Casimir wykazał, że dwie nie naładowane równoległe płytki metalowe, zmieniają fluktuacje próżni, co powoduje ich wzajemne przyciąganie się. Obliczono później, że gęstość energii między płytkami jest ujemna. Płytki zmniejszają fluktuacje w obszarze przestrzeni między nimi, a to wytwarza ujemną energię i ciśnienie, które zbliża je ku sobie. Im mniejsza odległość między płytkami, tym bardziej ujemne są energia i ciśnienie oraz tym silniejsza siła przyciągająca. Tę przyciągającą siłę, tzw. efekt Casimira, zmierzyli ostatnio Steve K. Lamoreaux z Los Alamos National Laboratory oraz Umar Mohideen i Anushree Roy z University of California w Riverside. W latach siedemdziesiątych Paul C. W. Davies i Stephen A. Fulling, pracujący wówczas w King’s College w University of London, przewidzieli, że poruszające się ograniczenie przestrzeni, na przykład zwierciadło, może wytwarzać strumień ujemnej energii. Zarówno w przypadku efektu Casimira, jak i stanów ściśniętych zmierzono jedynie pośrednie efekty ujemnej energii.