Tunel
Jeżeli podróżnik zdoła prześcignąć światło, jadąc na skróty przez tunel czasoprzestrzenny lub bąbel, może powrócić, zanim wyruszył. W1988 roku Morris, Thorne i Ulvi Yurtsever, pracujący wówczas w Caltechu, zaproponowali wehikuł czasu wykorzystujący tunel czasoprzestrzenny. Ich praca spotkała się z wielkim zainteresowaniem i w ostatnim dziesięcioleciu stymulowała wiele badań nad podróżami w czasie. W 1992 roku Hawking wykazał, że zbudowanie wehikułu czasu w skończonym obszarze czasoprzestrzeni wymaga ujemnej energii. Ujemna energia jest tak dziwna, że można przypuszczać, iż musi naruszać jakieś prawa fizyki. Przed i po utworzeniu takich samych ilości ujemnej i dodatniej energii w przestrzeni, która przedtem była pusta, całkowita energia jest zerowa, a zatem zasada zachowania energii jest spełniona. Istnieje jednak wiele zjawisk, które nie naruszają zasady zachowania energii, a mimo to w realnym świecie nigdy nie występują. Rozbita szklanka sama się nie skleja, a ciepło nie przepływa od ciała zimniejszego do cieplejszego. Takie zjawiska są niemożliwe, gdyż naruszają drugą zasadę termodynamiki. To ogólne prawo powiada, że stopień nieuporządkowania układu jego entropia nie może sama z siebie maleć, bez wkładu energii.