Kwantowa próżnia
Zatem kwantowa próżnia nie może być pusta w klasycznym sensie, jest to bowiem ciągle zmieniające się morze wirtualnych cząstek spontanicznie powstających i znikających. W teorii kwantowej pojęciu zerowej energii odpowiada próżnia z tymi wszystkimi fluktuacjami. Gdyby ktoś znalazł sposób na wytłumienie tych drgań, próżnia miałaby mniej energii niż normalnie, czyli mniej niż zero. Na przykład w optyce kwantowej udało się stworzyć specjalne stany pola, w których kwantowa interferencja ogranicza fluktuacje próżni. Te tzw. stany ściśnięte mają ujemną energię; dokładniej, obszary o dodatniej energii sąsiadują na przemian z obszarami o ujemnej energii. Całkowita energia uśredniona po całej przestrzeni pozostaje dodatnia; ściskając próżnię, tworzymy ujemną energię w jednym miejscu kosztem dodatkowej dodatniej energii gdzie indziej. W typowym eksperymencie, w którym wytwarzane są stany ściśnięte, wiązki lasera rozchodzą się w optycznie nieliniowym ośrodku [patrz: Richart E. Slusher i Bernard Yurke, „Squeezed Light”; Scientific American, maj 1988]. Światło lasera o dużym natężeniu powoduje pojawienie się w ośrodku par kwantów światła fotonów. Fotony te na przemian wzmacniają i osłabiają fluktuacje próżni, prowadząc do powstania obszarów o dodatniej i ujemnej energii.