Bez magii
Takie deformacje czasoprzestrzeni umożliwiałyby realizację innej idei fantastycznonaukowej podróży z prędkościami większymi od prędkości światła. W 1994 roku Miguel Alcubierre Moya, wówczas w University of Wales w Cardiff, znalazł rozwiązanie równań Einsteina, które ma wiele cech niezbędnych do realizacji nadświetlnych podróży. Opisuje ono bąbel czasoprzestrzenny, który przenosi statek kosmiczny z dowolnie dużą prędkością względem obserwatora znajdującego się na zewnątrz bąbla. Obliczenia wskazują, że do realizacji tego potrzebna jest ujemna energia. Wydaje się, że podróże z nadświetlnymi prędkościami są sprzeczne ze szczególną teorią względności. W istocie szczególna teoria względności mówi tylko, że nie można wyprzedzić sygnału świetlnego poruszającego się tą samą drogą. Gdy czasoprzestrzeń jest zdeformowana, można wyprzedzić sygnał świetlny, wybierając inną drogę, pójść na skróty. Ściśnięcie czasoprzestrzeni przed bąblem i rozciągnięcie jej za bąblem tworzy taki skrót. Sergiej W. Kraśników z Centralnego Obserwatorium Astronomicznego w Pulkowie koło St. Petersburga zauważył, że w modelu Alcubierre’a wnętrze bąbla jest przyczynowo nie związane z jego przednią częścią.